wizualizacje

Kamerę wirtualną charakteryzują następujące parametry: położenie, obsługa w środku jakim jest skierowana oraz ogniskowa – mają one swoje refleks do wnętrza matematycznym modelu kamery. Obrazy trójwymiarowe są tworzone głównie w technice rastrowej, wektorowo przedstawia się co najwyżej obrysy, szkice itp. Głównym problemem wewnątrz obu przypadkach jest przypisanie powierzchni widocznych, a więc dobór tych obiektów (bądź ich części), które są widoczne w środku danym rzucie. Robi się owo np. przy użyciu bufora Z, sortowania względem głębokości, śledzenia promieni. Ponadto na ogół obserwujemy drobny część sceny, w takim razie prócz tego pyskówka może składać się z wielkiej wizualizacjami liczby obiektów (sięgającej nawet setek milionów), więc identycznie grunt jest określenie, które obiekty mogą istnieć widoczne, ażeby produkować zaledwie te dane, które naprawdę są potrzebne. Zobacz: wyrywanie niewidocznych powierzchni. Realizm [edytuj] Odbicie a załamanie światła, miękkie cienie Rozpraszanie światła poniżej powierzchnią obiektu (ang. subsurface scattering) Realizm obrazów generowanych przez komputer jest w większości zastosowań niezmiernie obowiązujący. Aby go trwać modeluje się oświetlenie: definiuje światła, powierzchniom obiektów trójwymiarowych nadaje barwa zaś fakturę, określa cienie rzucane przez obiekty, odbicia zwierciadlane, kolaps oraz rozpraszanie światła itd., itp. Metody, które pozwalają na niezmiernie dokładne obraz scen trójwymiarowych są także ogromnie kosztowne obliczeniowo.